Nefesimi.... Şahrud Ve Seyduna


Ayrılıklar Uyandırmalı Kör Yüreğimi
Cehennem Yangınlarından
Ölmeden Çıktıysa Bedenim; Artık
Benim Olmalıyım, Benim
Yeter Yüreğimi Bir Çift Gözün
Ateşine Rehin Verdiğim,
Ateş Artığı Değildir Karşılığımız
Pusatını Dağ Sesinden Alan
Firarını Mermisine Emanet Eden
Bir Namludur Bu Eşkıya Sevda Ki;
Zulasında Asılı Durur Kefenlediği Ölümü
Ellerinin Çeliğine Su Verilmiştir
Ta Adem'den Beri
Bilir Ve İntihar Curetiyle Yoklar Yüreğinin Tetiğini
Güneşin Kızılca Kıyametine Çatar
Kuruyan Umut Dallarını
Yanacaksa Cehennemden Beter Yanmalı
Kim Anlar Ki; Eşkıyanın Sağlamlığını
Özleminin Çiseyle Yıkanmış Şafak Değerini Kim?
Hani Ellerine Kuşlar İnerdi
Kardan Üşüyen Kuşlar
Bahçen Kuş Sevinçleriyle İnlerdi
Ay Şahrud
Eşkıya Yüreğime Çığ Düştü
Üşüyorum Ha....
Aç Ellerini




Geldim Mutsuzluğumla
Yürek Susuzluğum
Koynuna Al Demiyom
Eşikte Koyma Beni
Koynunda Yatır Demem
Yeter Bağışla Beni

Aç Ellerin Gireyim,
Sana Ömrüm Vereyim
Kuruyan Dudaklarına
Nefesimi Süreyim
Kuruyan Dudaklarıma
Nefesini Süreyim

Dağlara Küs Olur Mu
Bahara Yas Olur Mu
İki Can Bir Bedenken
Ayrı Yatmak Olur Mu
İki Yürek Bir Canken
Ayrı Düşmek Olurmu

Biliyorum Suçluyum
Kentin Kirli Suyuyum
Sevmesini Bilmiyorsam
Geçmişin Sonucuyum

Aç Kapıyı Gireyim
Sana Ömrüm Vereyim
Kuruyan Dudaklarına
Nefesimi Süreyim
Kuruyan Dudaklarıma
Nefesini Süreyim