Evlilik daha çok kadını sonra da çocukların hakkını yasalarla koruma saikiyle güncellenmiş kurumdur. Kurumun devamlılığını erkeklerden çok kadınlar destekler. İlk Kadın Hakları Bildirgesinde bile (Fransız Devrimi sıralarında olmalı) miras ve mülkiyette eşitliği talep eden yine kadınlardı.

Bu da kadının güçsüzlüğüne delalettir. Güçsüz olması doğası, yaratılışı hasabiyle olur demek de insafsızca olur elbette. Özgürlükler, erkeği "kamu hayatına" yakıştırırken, kadını "özel hayata" itelemiştir. Hem çalışıp hem de ev işleriyle ilgilenen kadın, doğurma gibi ya da sosyal-ekonomik krizler gibi nedenlerle iş hayatı çoğunlukla ilk sonlanan grupta yer alır... (Die 2001-2004 yılında Türkiyede işsiz kalan kesimden 1 milyon fazlayla, kadınların dezavantajlı çıktığını açıklamıştı)
Vaktinin önemli kısmını bönleştirici, bıktırıcı işlerde geçiren "ev kadını" toplumsal reflekslerini de yitirip, evinin yüz metre çapıyla ilgilenen, gerzek tv programlarıyla sindirilir ve bu kadınların yetiştirdiği kız çocuklarının (keza erkek çocuklarının da) evlilik kurumuna olan inanç ve kutsaması elbetteki güçlü olacaktır...

Hiç kuşku yoktur ki, tarihsel evrimin ilk zamanlarından itibaren varlığını koruyan "aile" birliği; özçıkarcı, bencil ve ticari birliktelik dışında, iki birbirine ihtiyaç duyan ideal türün birlikteliği olmaktan hayli uzaktır günümüzde...

Aslında doğasında çok eşlilik bulunan iki türün de, tek eşlilik dayatması beyinlerden başlayıp, yasalarla (hukuki ve ahlaki) teşvik ve özendiriciliğine kadar gitmektedir. Kurum bir yandan kadına yasal özgürlükler ve garantiler verirken, erkeğe de -toplum- ahlakî özgürlüklerini el altından vermektedir...
Kaba tahlillle; kadın "korunmak" için, erkek de "bakılmak" için evlenmektedir...Bunlara ihtiyaç duymayan özgür bireyse gittikçe bu kurumun şemsiyesi altına -bu şekilde- girmekten uzaklaşmaktadır...