Güzel olanın döngüsel bir öyküsü vardır. Genellikle delikanlıların bulduğu. İlkin bir kızda, sonra başka bir kızda bulurlar. Çoğu burada kalır. Ve içlerindeki tohumdaki bir kimyasal madde açığa çıkmıştır, hepsi bu. Durmayıp kafası karışanlar vardır ki, onlar hedef şaşırıp yüksekten atanlardır: Doğa güzelliği, Tanrı, şeytan güzelliği... insan güzelliği. Bu atanlar düştükleri bataklığa saplanmazlarsa bir aşama daha katederler: Dönüp kendi yalanlarını, çirkinliklerini bulurlar. Sonra daha yüksek ve daha beter bir karanlığa düşerler. Daima böyle hissederler; çünkü bu dünya bir yansıma dünyasıdır... neyse sıkıldım yolu bitirirlerse bu dünyada güzel olan tek şeyin kendileri olduğunu görürler. Pek mistik ya da delice görünyor olabilir/ama nasıl görünürse görünsün, bu böyledir.
Yani demek istediğim güzellik duygusu erken yaşlarda kuvvetli ve kalıcı bir biçimde yaşanmazsa farklı bir şey olunamaz; olunan şeylerden bir şey, en çok olunan şeylerden bir derleme olunur, bir antoloji, bir çiçek buketi.