niçeyi seviyorum..
aslında her anımız umut etmekten ibaret..ben akşam eve gidip uyumayı ümid ediyorum, ama yapamazsam üzülmem aynı zamanda olimposa gitme planım var o olmazsa işte o zaman kendi kurduğum hayalin içinde kendime kırgınlığımı yaşarım, ama umut etmeye devam ederim..çünkü elimde değil.
değişmeyen tek şey gerçekliğimiz netice de, nasıl olsa kendi aldatmacalarımız yaşıyoruz oyun oynuyoruz bir nevi. kim önde kim geride,
ol(a)mayacakları ümid etmek te kendi gerçekliğimizin sınırlarını zorlar.. işte bence tamda burda "insan neden intihar" eder konusuna gitmeliyiz.

Meltem Arıkan'ın "Umut Lanettir" diye bir kitabı var..sahiden lanettir.

Ama yine de bazı şeyleri ümid etmek içimizdeki en yüksek ve en alçak noktaları keşfe yardım edebilir.Düş gücü.Düşüşün hafifliği

"Düş kırıklığı, düşleyenindir"

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu