Ümit, kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.

Nietzsche'nin bu aforizmasına bakınca bazen "ümit etmeyi" bırakmayı düşünüyorum.
Gerçekten de işkence gibi geliyor bazı zamanlar.Sabır ile hayalin,geleceğin yoğrulması öyle zaman alıyor ki işkencelerin en kötüsü bu olsa gerek.Ya da düşünsenize ümit ediyorsunuz,ediyorsunuz...En sonunda hayalleriniz suya düşüyor.yine bir çalkantı yine bir işkence.En iyisi ümit etmemek.Her şeyi olduğu gibi,olan gibi yaşamak...Daha fazlasını ümit etmemek...

Bana özgü tek şey,bu dikenli tellerle çevrili yoklukta,organize etmeye çalıştığım soyutluğumdur.Tunç adalardan Robinson'un bir demet umut köpüğünü taşıyorum...