Anlatamadım size hiçbir zaman kendimi. İçimi açamadım. Belki yanlış anahtardı elinizde tuttuğunuz. Beni kendi hayatınıza sokmaya çalışırken siz beni hep kapı dışında bıraktınız. Kendinizden uzakta. Gülmekti istediğim, az konuşup doldurmamak zamanları.

Kendimi anlatamadım hiçbir zaman. Siz anladığınızı düşündünüz ama hayır. Hiç bana yakın olmayı denediniz mi? Çabalayan neden hep ben oldum? Neden bazen de sizin elinizden çıkmadı bu çabalar? Üzüntüler benden başka herkes de var. Ben hep mutluyum, ben hep sevinçliyim, benim bi hayatım yok, ben hep kendimleyim. Burası doğru. Ben hep kendimleyim. Size saygı duyuyorum sizi de kendinize bırakıyorum. Aklımdan uzak durun, beni yönlendirmeye çalışmayın. Çünkü hepiniz bugünlüksünüz. Ertesi sabaha günaydın dediğimde eskilerden kimler kalmış? Madem gidecektiniz neden geldiniz? Kendinizden kırıntılar bırakmak için mi ya da sadece canınız istediği için mi? Akbaba gibi başımda bekliyorsunuz. Bunu neden yapıyorsunuz?