Nietzsche'nin nihilizm konusunda sevdiğim tarafı, onu daha önce hiç yapılmamış şekilde ortaya çıkarmış ve onunla mücadele etmiş olmasıdır. Nietzsche köle ahlakını göstermiştir. Gizli hınç'lardan doğan ağırbaşlılığı, hasetten doğan eşitliği, zayıflıktan-yetersizlikten doğan iyilik öğütlerini... Nietzsche ahlaki değerlerin aslında nihilistik değerler olduğunu gösterecek kadar derine inmiştir. Yaklaştığını gördüğü nihilistik kabusun içinde yaşıyoruz/iyi bir kahindi.

Biraz tiksindirici bir ifade ama o çok iyi "bir yaşam felsefecisi" idi. Bengi bir akla inanmıyordu. Kızdığı bir an sosyalizm görüldüğü yerde boğulmalıdır derken Zerdüşt'te eşitlik düşüncesi onun kalbini zehirleyen ama bu zehiri biraz da isteyerek içiyordu. "Bilim masalların en büyüğü" idi. O halde nihilizme karşı çıkan da nihilistti. Ne tanrısı vardı,ne tanrısal aklı, ne de bilim. Tek başına karşı çıktı, bu yönüyle bireyin değerini analım. Nietzsce tam anlamıyla birey! vs.
Ama kendi konumunun içerden hiç bir ispatı yok. Kesinliği aradı, bulamayıp: "bu dahil, bütün genellemeler yanlıştı" dedi.

Bu arada Nietzsche, nazilerin Platon'dan daha fazla kullandığı bir filozoftu -şu güç istencinin anlayabildikleri kadar ve anlayabildikleri gibi.