Gidiyorum

Kırılmış ellerim, tutmaz yüzüm kadar.
Yollar sıcak asfaltken gittim,
Buğday sarısı patika yollar,
İnce, uzun, dar.
Gözlerini dağınık yatağıma bırakıp.
Soğuk gecelerimi donduran,
İhanetler aldım koynuma,
Adını da yazmadım uzun zamandır.
Buharlaşmış otobüs camlarına.
Şakağımda ki beyazlar hak ettiğim kadar,
Ya o kırışıklıklar,
İnce, uzun, dar.
İnan yokluğun, yoksunluğum!
Tutuşturur alev alev,
Promethe’nin ateşinden daha çok yakar.

KORAY KARAMANLI