Sıkkın değil canım,ama yaklaşan birşey var gibi,seziyorum.
Sadece bir sesi,dağlar kadar hücreyi nasıl da yerinden oynatabiliyor değil mi?
Bu esasta mucize değil de nedir ki?

Oysa ben mucizelere inanmayı uzun süre önce bırakmıştım.İnsanlar,olaylar,kaçamadıklarım beni o bulutun ardına gönderivermişti.O herkesin üzerine güneşleri konduran bulut,ardında oturmakta olan benden yağmurlarını hiçmi hiç esirgemiyordu.Her Allahın günü ıslak saçla gezinmekten mi üşüttüm acep??

Açılan o kapılar,bir zamanlar bana yol gösteren o kilitler şimdi hepsi gittiler.Kendi ellerimle uğurladığım yolcular dönsünler istiyorum,ne yaman çelişkiler bunlar.Ne yaman belirsizlikler.Bir boşluğa dalıp durur her defasında bıkmadan bakışlarım,öylece dizilip gider gittiği yere kadar.Yolun sonunu bekliyor da değilim aslında.Benim merak ettiğim şey,esas yolun bu yol olup olmadığı..

Ummak..Ne acı ne tatlı.Ben onu başka bir kefesine koydum hayatın.Sanırım ummak gereksiz.Başlıbaşına hem de.Tatlı meyvelerini yiyorken o meredin nasıl seviniyorsak ve ışıyorsak,acılığı çekerken de öyle bitap öyle çaresiz düşünüyoruz ya,kıl oluyorum kardeşim.İşimiz hokkabazlık mı bizim sanki??!!

Biz o tahtanın üzerine,dik konulmuş domino taşları olmalıyız.Birbirimize çarparak birkaç saniye içinde harikalar yaratacak kadar muntazam.Bunu düşünmeli ve oyunu öyle oynamalıyız.ikkat et,sana bir sır verdim.sıkı tut.Çünkü artık o,ne bir sır,ne de bana ait..