03-07-2007, 23:20
|
|
Arıza
|
|
Üyelik Tarihi: 04-02-2007
Yaş: 22
Mesajlar: 859
|
|
04.07.2007... İyi ki varsın...
Sene 1987... Yaz Mevsimi...
İnsanların Sevgiden Yavaş Yavaş Uzaklaşmaya Başladığı Zamanlar...
Herkesin Yüzünde Bi' Mutsuzluk,Umutsuzluk...
Dünya Yavaş Yavaş Eski Güzelliğinden Uzak,Yaşanılmaz Bi' Yere Dönüşüyor...
Bunları Gören Tanrı,Kullarının Bu Durumuna Çok Üzülüyor ve Duruma Müdahale Etmeye Karar Veriyor...
Hemen Cennetinin Bahçesinden Bir Avuç Papatya Koparıyor ve "Ol" Emriyle Tanrının Avcundaki Papatyalar Bir Anda Meleğe Dönüşüveriyor...
Dünyaya Gittiğinde "Sadece Gülümse,Hep Gülümse" Diye Fısıldıyor Tanrı Meleğine;
"Senin Gülümseyişin Çevreni Mutlu Etmeye Yetecek,Bütün Kötüleri,Bütün Kötülükleri Bitirecek..."
"ve Sakın Ağlama,Hiç Ağlama" Diyor Tanrı;
"Mutlu Ettiklerin,Senin Bir Damla Gözyaşın için Kahrolacak"...
ve Daha Önceden,Dünyayı Güzelleştirsin Diye Gönderdiği Bir Başka Meleğin Rahmine Yerleştiriyor Meleğini...
Melek Dünyaya Geliyor... Esmer,Küçücük Burnu Olan ve Çok Güzel Bir Bebeğin Bedenini Alıyor... Dünyaya Gelmesi Bile Çevresindeki İnsanların Bütün Dertlerini Almaya Yetiyor,Onu Gören Herkesin Gözünün içi Gülüyor...
Melek Yavaş Yavaş Büyüyor... Yine de Hep Gülüyor,Güldürüyor...
"Hayat Bu Kadar Güzelken,Neden Gönderildim ki Ben?" diye Düşünüyor,Şaşırıyor...
Fakat İyice Büyüyünce Anlıyor ki,Hayatta Kötülükler de var...
Cennet Bahçesinde Yapraklarıyla Çevreye Gülücükler Saçan Bir Papatya,Kötülükleri Nasıl Bilsin? Yine de Her Kötülüğe,İyilikle Cevap Veriyor... O İyilik Yaptıkça Karşılaştığı Kötülükler Artıyor... Gücünü Yavaş Yavaş Kaybediyor Meleğimiz...
ve Bir Gün Dayanamayıp Ağlıyor...
Tanrı Hemen Yanına Çağırıyor,"Ben Sana Hep Güleceksin,Mutlu Olacaksın,Mutlu Edeceksin Demedim mi?" Diyor,Onu Emrine İtaatsizlikle Suçluyor ve Bir Fani Olarak Dünyaya Geri Gönderiyor,Onu Cezalandırıyor...
Bunun Üzerine Meleğimizin Yüzü Artık Hiç Gülmez Oluyor...
Hep Ağlıyor... Göz Pınarları Kuruyacak gibi Oluyor Artık...
"Bir gün Artık Faniyim,Tek Hayatım var,Bu Acımasız Hayata Alışmalıyım" Diyor ve Artık Tutunmaya Çalışıyor...
Bir Gençle Tanışıyor... O Genç Çok Mutlu,Vurdumduymaz Bir Adam gibi Görünüyor...
Sadece Görünüyor... Zamanla Bu Gencin de Hayatının Bir Kısır Döngüye Girdiğini ve Aslında Göründüğü Kadar Mutlu Olmadığını,Tam Tersine Tonca Sorunu Olduğunu Anlıyor...
Melek Bir Anda Kendi Güçsüzlüğünü Unutuyor,Elinden Tutmak İstiyor O Gencin,Melek Güdüsü İşte... Mutlu Etmek İstiyor Onu Elinden Geldiğince...
Genç Bilmiyor Onun Melek Cezalısı Olduğunu,Sıradan Biri Sanıyor...
Ama Sıradan Biri Olmadığını Anlaması Pek Zaman Almıyor...
Genç Adam Onunla Beraberken Hiç Olmadığı Kadar Mutlu Oluyor,Gülmeyi Onunla Tekrar Öğreniyor,Her Geçirdiği Dakika Yüzünde Güller Açıyor,Yanındayken Gözlerini,Uzağındayken Düşlerini Ondan Alamıyor...
Ama Tekrar Gülen,Güldüren,Mutlu Eden Melek,Tanrının Dikkatini Çekiyor...
ve Birgün Yanına Çağırıyor,Eski Emrine İtaat Ettiği Taktirde Tekrar Cennette Papatya Olma Şansını Vereceğini Söylüyor...
Çaresiz Kabul Ediyor Melek Teklifi ve Tekrar Dünyamıza Geri Gönderiliyor...
Genç Adam Bu Duruma Çok Üzülüyor ama Meleğin Her Gülüşü Ona Hayat Vermeye Devam Ediyor ve Umuyor ki Edecek 
O, Şu An Dünyamızda Hala Gülmeye,Güldürmeye ve Mutlu Etmeye Devam Ediyor...
Gülmek,Güldürmek,Mutlu Etmek ve de Mutlu Olmak En Çok Ona Yakışıyor Hala...
Sevenleri Ona "Sevde" Diyorlar... (Esmer Güzeli )
İşte O Melek,Bugün Artık 20 Yaşında
İyi ki Doğdun Canım,CanÖtem Benim
O Harika Gülüşün Yüzünden Hiç Kaybolmasın,Hep Papatya Kal,Hep Melek Kal
İyi ki Varsın... Sen Bitanesin
Hayatta Hiçbir şeyim Az Olmadı Senin Kadar.
ve Hiç Hiçbir şeyi İstemedim,Seni İstediğim Kadar..
Sen de Başını Alıp Gitme Ne Olur...
Konu akRAP tarafından (03-07-2007 Saat 23:31 ) değiştirilmiştir..
|