Yahu küçücük bir köpeğin ağzına havai fişek sokup patlatan caniler nasıl insanım diye gezer ortalıkta ha, bu nasıl olur? Aklı alan var mı? Benim almıyor..
...

Güne böyle başladım işte .. ona, buna, hayata, kendime, kısacası herşeye kızarak..
Sevgililer günüymüş..

Ulan şu zavallıcıklara yapılan eziyetleri biraz araştırın, biraz karşı çıkın, biraz içiniz yansın da sonra insan olmaktan, sevmekten, sevilmekten bahsedin..

onlarda sevgililer gününü kutluyor, onlar da bayram seyran kutluyor, onlar da kendini insan sayıyor ..Onların bırakın insan gibi kutlama yapmayı, yaşamaya hakkı var mı?

Onlar...insan kisvesi altındaki caniler..

Bir sevgililer günü kadar ilgi görmüyor bu hayvanların dıramları..ulan ne dünya be..

İçim yanıyor..yok, kolay kolay geçmez bu..
Sabahtan beri ağzı parça parça olmuş ama hala yaşamaya çalışan o zavallı masumu düşünüyorum, onda kaldı aklım, beynim, fikrim, gözlerim..yemek versen yiyemez, su versen içemez, anlat desen anlatamaz, derdini söyleyemez... heyhat! Keşke orada olsaydım .. Keşke olsaydım....Bu zalimliği yapanlara merhamet eder miydim, Allah yarattı der miydim?

Kendime çok kızıyorum..

...


"yoruldum patron!

yollarda yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum...
yanımda hiç arkadaş olmamasından bıktım... nereye gideceğimizi, nereden geldiğimizi söyleyecek biri...
insanların birbirine kötü davranmasından bıktım...
her gün dünyada hissettiğim ve duyduğum acılardan bıktım... çok fazla var, sanki her an için kafama cam parçaları batıyor...

anlıyor musun?''...

john coffey -yeşil yol