Bende aynı kısırdöngüyü yaşıyorum yıllarca, yaşayıp görüyorum, anlatıyorum, anlamıyorlar. İçiyorum unutuyorum kendimi, bir süre rahatlıyorum. Bazen hiçbirşeyi düşünmemek iyi geliyor insana. Sonra düşünüyorum neden rahatladım diye, hiçbir şey değişmedi çunki. Farkediyorum insan kimyasını, beyindeki reseptörleri. Ben sadece kendimi mi mutlu etmeye mi çalışıyorum ? anlamıyorum.. Bazen farkına varıyorum ki içmek istediğim için daha çok çaba sarfediyorum anlatmaktan. Üzülüyorum. Yinede haksızlık yapmıyorum kimseye, çalmıyorum, küçümsemiyorum, dinliyorum, seviyorum. Olması gereken oluyor belkide, anlamıyorum yine...