Ben kişinin adaletli olunmasına inandığında adaletli olabileceğini düşünüyorum. Bu durumda kişinin bir başkasını kendisine tercih etmesi başlı başına bir adaletsizlik olur, bu bir "feragat"tir, kendisinden feragat eden kişinin adaletli olmasını bekleyemem. Kendisine adaletli olmayan kimsenin başkasına adalet gösterebileceğine inanmam zor. Ben şahsen bir başkasına karşı adaletli olma konusunda kendi adalet ihtiyacımı kriter alırım. Bu noktadan baktığımda, içinde yaşadığım toplumdaki kişilerin (bu kişilere birey diyebilmem tam da bu nedenle zordur) birey bazında adaletle pek bir alıp veremediğinin (henüz) ol(a)madığını görüyorum. Kişi adaleti kendisi için isterse, karşısındakine bu adaleti göstermekte tereddüt etmeyecektir niyet olarak, çünkü istediği aslında adalet görmektir ve bunu bir "sistem" haline getirmek üzere bunu yapar. Ama bu arada seçici geçirgen davranır o ayrı mesele. Benliğin gücü adaleti her zaman yener, sözüne katılırım; ego taraflıdır ve kolektif yarar için çalışmak için vicdan mekanizmasına ihtiyaç duyar. kendi başına bırakıldığında çokluk yıkıcıdır, bu yıkıma ait olduğu bireyi de dahil eder ayrıca. Ego varsa adalet yoktur sözü bence (de) doğrudur. hatta öyledir ki, kişi kendisine dahi (uygulamada) adil olamaz (ve falan filan... uzar).

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor