bir arkadaşım var mardinli.zamanında tsk tarafından köyleri yakılmış.amcasını kaybetmiş.kürt bir arkadaş ve buraya (kocaeli'ye) geldiğinde tek kelime türkçe bilmiyormuş, burada öğrenmiş.anneannesi tarafından ablasıyla birlikte oradan buraya kaçırılmış, oradaki tehlikelerden dolayı.sonra da annesi ve babası da gelmiş.genç olmasına rağmen başından geçebilecek her türlü olay geçmiş.şu an üniversite okuyor ve zaman zaman konuştuğumuzda hala kürtçe düşündüğünü, türkçeyi aklında önce kürtçeye çevirdiğini ve hala rüyalarını kürtçe gördüğünü söylüyor.
bu insan için kim kalkıpta türk dayaatması yapabilir ki biz ne dersek diyelim içinde bulunduğumuz toplum onları ne kadar ötekileştirirse ötekileştirsin bu insanlar kürt, laz, çerkez, rum ya da ermeni.şimdi kim kalkıp türkler hoş görülü millet, öyle millet, şöyle millet diyebilir ki?

iki dil bir bavul filmine bakalım; çocuklara okulda yıllarca türkçe öğretilmeye çalışılırken bu çocuklar -her ne kadar düzgün olmasa da - eğitimden ve öğretimden uzak kalıyorlar.dersleri anlamıyorlar ya da türkçe bilmedikleri için ders göremiyorlar.nasıl bir hoşgörüdür ki bu insanlara anadilini konuşmada bile özgürlük tanınmıyor (!)