dünyaya bu kadar karamsar bakmak yerine hiç yalnız olmadığızı düşünmek gerekli bence.çünkü biyolojik bağlar daha sağlamdır ve hiçbir zaman kırılamaz.reddilebilir belki ama bu gerçeği reddetmek anlamında olur.babansa babandır ve her zaman baban olarak kalacak;ne kadar değersiz bir evlat olsan da o sana sahip çıkmak isteyecektir en azından;ne kadar hata yaparsan yap yanında birileri olacaktır.bu güven yanında bir korkuyu da beraberinde getiriyor.sana böyle karşılıksız açık ya da gizli destek veren sağlam bağlara karşı hata yapma korkusu o bağları zedeleme incitme korkusu.işte bu güven ve korku gibi aşırı iki uç nokta arasındaki bizim durumumuz özgürlüğümüzün ve yalınızlığımızın belirleyicisi olmaktadır.