Mutluluk üzerine aklıma şunlar geldi.

Şimdi, insan ne zaman mutlu olur? Doğanın kendisine dayattığı zorunlulukları yerine getirebildiği zaman. Ne demek istediğimi iyi anlatamıyorum ama bir örnek vereyim: Mesela en küçük/temel mutluluğu (diğer hayvanlarda da var bu) ele alalım. Karnımız doyunca mutlu oluruz. Doğa önce hayvanlara yeme zorunluluğunu dayatıyor, sonra da bu emre uyanları mutlulukla ödüllendiriyor. Daha farklı mutluluk türleri için de benzer durum söz konusu.
Sembolik/Matematiksel olarak anlatayım. Mutluluk indeksi M diyelim, yemek yeme zorunluluğu sonrasında (açken):
M = -1 oluyor.
Yemek yiyoruz. M= -1+1 = 0 oluyor. (Yemeğe takılmayın her türlü mutluluk kaynağı buna kıyas edilebilir)
Demek ki mutluluk bir dengeleme durumu, nötralizasyon. Pozitif bir durum değil.

Denge kurmak mutlu olmak demek. Doğayla (fiziksel, sosyal her türlü çevrenle) ne kadar denge kurabiliyorsan, çevrenin dayattığı zorunlulukları ne kadar yerine getirebiliyorsan o kadar mutlu oluyorsun.
Mutluluk bu yüzden bir görüntüden ibaret. Mutsuzluk ise nesnel bir gerçek. Mutluluk mutsuzluğun olmaması ya da indirgenmesi/dengelenmesi. Kendi başına bir mutluluk yok. (Karanlığın, ışığın olmamaması durumu olması gibi)