Dediklerin oluyor mu olmuyor mu bilmiyorum ama temennilerin çok yerinde ve kesinlikle olması gereken bu. Aslında çoğu kişi kendisini kandırıyor, güya inandığını zannettiği sözümona idealleri, mensup olduğu(olduğunu zannettiği) herhangi bir kurumsal yapıya sıkı sıkıya bağlanıp, "onun uğruna" bir şeyler yapmaya çalışırken, kıçını yırtarken. Kişi gerçekte hiç bir ideale, hiç bir kuruma, hiç bir ideolojiye inanmıyor, bunu bilinçaltında bir yerlerde kendisi de biliyor ama hayat tarzı buna dayalı olduğu için bundan vazgeçemiyor. Kişi, aslında oluşturamadığı, doğduğu andan itibaren oluşmasına izin verilmeyen kişiliğini, sistem içinde varolmak için ille de bir sürü benliğine yamanması gerektiği için bu tür yapay benliklerle birşeltiriyor. Kendisi asla "ben" olamadığı için "ben"i yaşamak için başka kahramanların gölgesine sığınıyor, sonra da gerçekten ona inandığını zannediyor. Böyle olunca da hiç bir zaman "ben" lik hissinden kurtulup gözlemci olamıyor, onu zamanında deneyimleyemediği için. Bunun sonucunda varolmak için bir "öteki"ye ihtiyaç duyuyor, hasıma ihtiyaç duyuyor, kavgaya, patırtıya gürültüye ihtiyaç duyuyor, ezmekten hatta ezilmekten keyif alıyor. Çünkü İçindeki tatmin olamamış "ben" böyle diyor, ve bu tatmin olamamış azgın "ben"ler birleşince ortaya birbirlerini boğazlamayı orgazm olmakla eşdeğer gören "biz"ler çıkıyor.