Bilgi kaçınılmazlıktır. Felsefe yapıp durmayın, aslında bilgi yoktur, mutluluk cehaletindir falan. Bu tür sözleri sarf edenlerin kendilerinde epey bilgi biriktirmiş oldukları da aşikar, sonra da trip atıyorlar böyle laflarla. Mutlu değişiz. Eee? Mutluluğun insana hazır sunulmuş hazlardan i
baret olduğuna inanan cennet müritlerine neden bilgisiz diyorsunuz? O halde mutluluğun bilgisizlik ile veya bilgi nin uyduruk olduğundan ziyade kendi mutsuzluğunuzun nedeninin arzuladıklarına bilgisiz dedikleriniz kadar hazır kavuşmayı istediğinizden söz edebiliriz. İnsan denen tür, varoluşu gereği kurgular,dener, sonuç çıkarır, neden diye sorar. Bunlardan kaçınıp bir bitki veya hayvan gibi varolma şansı yoktur. Buna yaklaştığında ise, yani bitki gibi veya hayvan gibi olduğunda, ne bitki ne de hayvan olabilir yine de. O en aşağılık tür haline gelir o zaman, başkalarının kölesi veya bilgisizliği nedeniyle kendi gibi olmayana savaş ve yıkım getiren bir acize dönüşür sürü psikolojisine girerek ve bu durum doğal saflık ile veya mutluluk ile ilişkilendirilebilir bir şey değildir. Mutluluğun tanımı da gün boyu ucuz şakalaşmalara ve imalara sırıtıp, acılardan muaf kalmak anlamında değildir. Mutluluk, masturbasyondan alınan bir haza veya tıka basa yenilen bir yemeğin verdiği geçici ve anlık hazza benzemez; bilgisizlik ve bilgisizliği yüceltmek olsa olsa bunları kutsar. Bunların ötesinde insan olmayı reddedip kendini doğa parçası saymak da herşeyi aşmak manasına gelmez. Herkesin mutluluk anlayışı da mutluluğu için gösterdiği çaba ve anlayış ile orantılıdır genel geçer bir katsayı ile ölçülebilecek ideal referansı yoktur mutluluğun. Mutlu bildiğin cahil, sana göre mutludur sen kaygılarla boğuştuğunu düşündüğünden fakat cahile göre de sen mutlusundur onun kadar toplumun değerlerine bağlı ve sorumlu hissetmediğinden. Mutluluğun tanımına göre de bilginin varlığı ölçülmez. Felsefe ne kadar boş konuşma işi bazen, salla gitsin adı da felsefe olsun.