Gün doğumunun gölgeleriydi anlıma düşen.
Satırlarımda ki mürekkep kadar sahte
ve zihnim kadar anlamsız.
Sadece sordum karanlığa;
hangi köşe benim,
hangi köşe sizlerin.
Gün doğumu soluktu artık.
Aklımda kalan tek satır:
Gecenin karanlığıydı.
Ve tek hatıram ismimdi.
Saat 3'ü vurduğunda ben dirildim.
Sadece seni beklerken açıktı gözlerim.
Ve gölgen karanlığı örttüğünde; güneş kızıldı.
Sen öldüğünde ise ben siyah.
Sadece satırlarımdı beyaz kalan.