Yalnızlaşmak değil de yalnızlaşmanın insana acayip bir şeymiş gibi gelişi beni şaşırtıyor..

"Yalnızız" diyor ve sitem ediyoruz. Neden olmayacaktık ki? Yalnız hissetmememiz için bir tek sebep söyleyebilir misiniz?

Buradaki herkes farklı çevresel faktörlerden etkilenerek büyüdü ve büyümeye de devam edecek. Buradaki herkesin algısı bir diğerinden neredeyse alakasız denilecek ölçüde farklıdır. Buradaki herkesin olaylara bakış açısı bir diğerinden "bilimsel verilerle önümüze konulsa" şaşırılacak ölçüde değişiktir.

Çünkü buradaki herkes farklı çevrelere ait, farklı insanlarla iletişim halinde ve farklı etkilere verdikleri farklı tepkileri var.

Bu şekilde düşünür ve bunu dünya üzerinden tasarlarsak, her insanın algısına etki eden bambaşka etkenler var ve her insanın davranışları bu birbirinden farklı sayısız etkiye göre şekilleniyor. Belki o etkiler tarafından hatta.

Toplum içinde yaşamak "bireye" göre değildir, bu yüzden yalnızlaşırsın. Toplumsal hayat, düzen içersinde yalnız kalmak kadar doğal bir şey olamaz bana kalırsa.

Derler ya anlattığın şey karşındakinin anladığı kadardır diye.. Bu cümle mesela insanların hiçbir şekilde birbirlerini "TAM ANLAMIYLA" anlayamayacağının resmidir. İnsan bir şeyi algılarken, anlamaya çalışırken bile hep kendi deneyimlerini hatırlayarak anlamlandırma yoluna gider. Karşındakinin anlattığına dair hislerin yoksa ne tür bir şey yaşadığını "anlayamazsın" ha anladığını sanırsın, sadece nasıl bir şey olduğunu tahmin ediyorsundur, anlamaktan ziyade.. O tahmin bile kendi yaşanmışlığından yola çıkarak yapılmış bir tahmin olacaktır. Bu da çok tabii, çünkü kişinin KENDİNDEN başka bir yolu yönergesi yoktur. Yalnız doğar, yalnız büyür ve yalnız ölürüz. Beynimizin dünya üstünde tek adet oluşundan ve o beynin işleyişinin tamamen kendine özgü oluşundandır belki de bu yalnızlık. Veya ona yakın şeyler..

Yalnızlık elzemdir. Zorundalıktır. Yalnız olmadığını hissetmekse zaman zaman kendini kandırabilmekten ibaret.