Ben de bu noktaya takıldım. Aslında çoğu kısmına katılmıyorum ama bu noktada bişiler söylemek istedim.

Özgür değiliz önyargılar bizi kuşatmış ve saf kendimizi yaşamıyoruz demişsin. Peki özgür olmamızın yolu toplumsallaşmaktan mı geçiyor? Toplumsallaşmak faşizmden birkaç aşama öncesidir. Kişileri birbirine benzetmeye toplumsallaşma diyoruz aslen. Birbirine benzeyen insanlar da zamanla ne bireyciliğin ne de özgürlüklerinin peşine düşerler ve böylece özgürlük derdi olmadığı için, beyinsel fonksiyonları birkaç nesil sonra standarda indirgeneceğinden, kendi kafasıyla düşünmekten vazgeçip itaat etmeyi varsayılan haline getireceğinden dolayı özgürlük aramayacak insana "özgürleşmiş" diyebilir miyiz? Pek sanmıyorum ama...

Saf kendin olmak konusunda da sıkıntı var. Merak ediyorum saf kendin derken neyi kastediyorsun? Hepimizin bir kendi, bir özü, derinde gizli bir karakteri var da önyargılar, baskılar, toplumsal engeller; sosyal yaşamın, çevresel faktörlerin etkisi altında kalışımız ve bunların gölgesi altında şekilleniyor olmamız sebebiyle mi bu gizli karakteri, senin demenle saf kendimizi yaşayamıyoruz?

Bu saf kendimi çok merak ediyorum ben. Nedir ne değildir? Neye yarar? Neye çözüm olur? Kurtarıcı mıdır? Her şeyden önce "saf kendim" iyi midir? Nedir bu dibine gitmecilik? Doğalcılık, öz arayıcılığı falan.. Saf kendinden kastettiğin olsa olsa hayvan gibi bir şey olsa gerek. İdeal bu mudur?