Yaşamın ışığıdır o. Adına ruh derler, o derler, bu derler ve hepsi egoistcedir aslı ise hayatın kendisi işte. Görünce içindeki duyguları doğal hisleri tetikler, art niyeti, saldırganlığı, olumsuzluğu yok eder. Tabi hala o şeyden kişide kalabilmiş, hala derin nefes alabiliyor, kendini sürekli kasmıyor ise. Normalde büyüdükçe azalmaz tersine artar, uygar insanda ise büyümek uygarlık için doğal olanı küçük görmek olduğu için giderek azalır büyüdükçe ve sonunda yok olur gider. Sokakta dolaşırken bazen yüzü asık, rengi soluk, senin deyiminle duman adamlar ve kadınlar görürüm. Yanlarında bir de henüz sadece sevilen ve ufak olduğundan zorla şekillendirilememiş çocukları olur. Aralarında hiç bir bağlantı yoktur neredeyse bu çocuğun onların çocuğu olduğuna inanamazsın ama gerçek şu ki onlarındır ve onlar da doğuştan böyle değildirler. En geç 5 yıl içinde yapılacak ince müdahalelerle o çocuk yaşama sevincini yitirecektir, önce yok edilemeyen yaşam gücünün baskı mekanizmalarına karşı bilinç dışı tepkisinin neden olduğu çocuk şizofrenisine yakalanacak, bu yüzden de kolayca duman insan olması sağlanacaktır. En geç 10 yıl sonra o çocuklar tanınmayacak hale gelecek ve büyümüş olacaktır. Yaşamı öldürünce geriye kalan hayaletlere olan bağlılık ile.