Anarşi kişinin unuttuğu, salt özgürlüğüdür; tepesinde,arkasında,hatta içinde onu engelleyen her ne varsa hatta kendi kendini bile engelliyorsa (vicdan vb. zırvalar gibi) hayatına ket vuran her şeyi bertaraf edebilmişse (ki yaşadığımız hayatın, bulunduğumuz dünyadaki düzenin en korkunç zamanlarındayız ) bunun içinde elinden geleni yaşamaya çalışıp paylaşabiliyorsa, doğal olanı seviyor ve korumaya çalışıyorsa, kendi bencilliğini yenebilmişse, özgürlüğün ferah nefesi içini serinletiyorsa, bu duyguyu yaşayabilen herkeste biraz vardır anarşi. Bu doğallığı kategorize etmeye bile gerek yok. Doğal olduğu için zaten doğada var. Biz yozlaşmış bir düzende yaşadığımız için bunu tanımlama gereği duyuyoruz. Uyuyanları uyandırmak için, unutanlara hatırlatmak için. Unutkan olduğumuz için başımıza tiranlar çökmüş ve biz en başında anarşizmi yaşarken düzen içten içe onu ütopya haline sokmuş ve insanların çoğunu buna inandırmıştır. Örneğin bir bebek dünyaya geldiğinde anarşist doğmuş demektir, çünkü onun için herşey doğaldır. Annesine olan bağımlılığı fiziki yetersizliğinin doğal sonucudur ancak annesi çocuğuna kendi doğrularını öğretmeye başladığında (doğal olarak iyi niyetli ancak kendi bakış açısıyla yani bütün ideolojileri sunmak yerine doğru olduğunu düşündüğü ve tamamen kendi seçimleri doğrultusunda) düzeni aşılaması yozlaşmanın başlamasına, özgürlüğün unutulmasına ve sanki gözlük kullanan birinin gözlük camlarının giderek buğulanması gibi görüş kaybına uğratır ve bizi giderek özümüzden uzaklaştırır. Yaşamamız ve hatırlamamız gereken unuttuklarımızdır.