Şehvet ve şefkat insanın bölünmüşlüğüdür. İnsan yumuşak ya da sert değildir, ikisinden biri değildir, hem serttir hem de yumuşaktır. Fakat bu gelişim içerisinde 2 kutuba ayrılmış gibi gözüküyor.

Dürtülerin de çıkış noktası duygulardır, dürtülerin yaşanışı yine duygu olarak hissedilir.

İnsan dünyaya bu 2 kutubu birleştirmiş ve aynı şekilde yaşıyor olarak gelir, sonradan araya annesiyle ilgili ve toplumun biçtiği yasaklar girer. Annenin ise şefkat diyebileceğimiz noktada eksikleri vardır, bunları başkalarıyla paylaşamayacağına inandığı için ve çözemeyeceği için bu eksikliği çocuğuyla gidermeye çalışır. Bu açıdan da eksikliği olmasaydı zaten çocuk yapmazdı. Çocuk ise kendi varoluşundan vazgeçerek annenin şefkat dolu hareketlerine uyum sağlamayı öğrenir, şefkatle şehvet arasındaki ayrım giderek açılır. Bu nesilden nesile güzelce tekrarlanır.