vicdan olmasaydı ahlak oluşurmuydu acaba
vicdan içgüdüdür ahlak ise bu içgüdünün sosyalleşme denemesidir. yani ahlak vicdanın pratiğe geçirilmeye çalışılan toplumsal kurallara denk geliyor.

insandaki vicdan ile bir ayı dostumuzun vicdanı temelde aynıdır. sadece türün evrimsel gelişmişliğinin verdiği fark kadar derinlik yada detay vardır.

vicdan ve ahlak ikiside türün devamı için varolagelmişi bir savunma türü garantiye alma sürüleşme ve sürüleşerek yayılma ve çoğalma ya denk gelir.

hiçbir canlı vicdansız olamayacağı gibi her canlının vicdana dayanan bir ahlakiliği vardır.

acımak ise tümüyle egemen olma güçlü konumda olmanın verdiği hazdır.

canlı organizma kendisinden başka hiçbir olaya duruma ve olguya acımaz acının kendisine dönmemesi içindir acımak ayakları. organizma kendisine acır. bir başka objeye acıması tümüyle iktidarda olmanın verdiği kendini beğenmişllikten ibarettir.

nitekim krallar halka acır bağışlar ekmek verir acıdığı için korur. ve tanrıda kullarına acır acıdığı için rızk verir. hatta sizden acındırma ritüelleri bile isterler. kendisini acındırdıkça kullar ve köpekler; kral efendi ve tanrı zevten dört köşe ego fışkırması ve orgazm yaşar.

İnsan olarak o kadar vicdanlıyızki tok olduğumuz halde bir sürü canlı organızma tüketiriz. açlıktan kuru kemik iken tokluktan obezlik den acıma veya vicdan çıkarmı.

heç bir tanrıya acıyan kul gördünmü
heç bir krala acıyan kul gördünmü
acımak tanrısallıktır
...

(birileride kibirlenme demezmi bu altı boş bir kelime kibir kapris gibi bir anlamdamıdır acaba anlamadım.)