acımak biz insanlar için bir lüks,ukalalık.bu dünyada yaşıyor olmak,en acınılası durumdur.belkide doğduğunda bebek bu yüzden ağlıyordur herşeyin farkında olarak.neden doğdum,keşke hiç olmasaydım aranızda der gibi ağlamak.

birinin bir başkasından üstünlüğü yoktur.daha fazla şeye sahip olmak ise bir marifet değildir.sen yada ben yada bir başkası en fazla şeye sahip olmak bir lüks değildir,en az şeye ihtiyaç duyulmadığı sürece.bu davranışların temelinde yatan ego ise bir iblis dürtüsü.
kendini beğenmişlik.kendini diğer insanlardan üstün saymak ve ardı sıra gelen büyüklük taslamalar.ardı sıra herkesin zaman içerisinde gideceği yer toprağın altı.kim olursan ol ister peygamber ister dilenci fark etmez.eğer bir acıma söz konusu olabilcekse bir ölünün bir yaşayana karşı duyacağı acıma olabilir,mümkünse.-ben öldüm,eskiden i,nsandım,şimdiyse sizden değilim.sizlerin arasında değilim.sizler yaşam içerisinde geviş getirirken,ben çoktan gözlerimi yumdum bu tek düzeliğe diyebilmek.
farkındalıktır bu.en mükemmeli ise ölü doğmaktır belkide yada heran bu duyguyla bir ölü gibi yaşadığını sananların arasında dolanmak.bu durum kendini beğenmişliğe değer,böyle davranan birisi böyle davranmayı hakediyor,kendini beğenmelidir.bu saçmalıklardan uzakta durabilmek,yaşadığını sanan uyurgezerlerin arasında bir ölüyü oynamak...azimli bir öfke duygusundan uzakta,kendinle başbaşa kalabilmeyi getirir bu duygu ve kendini beğenmeyi fazlasıyla hak ediyor.

Taş var köpek yok
Taş yok köpek var
Taş var köpek var
Ama kralın köpek
Sıkıysa at taşı