Aklıma şu geldi: ahlak bizim kendimizi dünyanın gerçekliğinden soyutlama büyüklenmemizin, yani zorlanımımızın adıdır.

Vicdan ise, dünyanın gerçekliğine zıt düşer midir yoksa onunla paralel midir ve öyle olmaya da varmalı mıdır... Kulağa hoş geliyor ama bunu gerçekten bilmiyorum.

bahsettiğin olay, nevrozda kavrulmuş bireyin-toplumun-bireyin-toplumun-bireyin... şeklindeki kısır döngünün sanma sanrılarının tezahüründen başka bişey değil. Çok temel hata, çok tipik ve de çok klişe... kısaca kendini habire üreten bir "sanmak" işte. Egonun sanması ve başka da bişey değil.

bence ahlak'a değil, vicdana bakmak gerekir. Çünkü ahlak sunidir, vicdan ise değildir (ne olduğunu tam açıklayamam muhtemelen)... Çünkü acımak ile acımak arasında, eğer ki, bir fark varsa, bu herhalde ki vicdanda yatar.

Falan filan...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor