Biz iyilik yaparken sanki bir kötülük yapıyormuş gibi yaparız. Yani iyilikte de iktidarımızın başkası üzerinde yürürlükte olan nüfuzumuzun gerçekleşmesini içeren bir duygu vardır. Kendilerine yardım edip iyilik yaptığımız kişileri kendi aşağımızda görürüz, onların bize şükran borcu içinde kalmasını ve gurur duygumuzun onlar tarafından okşanmasını isteriz. Aksi takdirde onları nankörlükle suçlamaktan çekinmeyiz. (mesela kediye yapılan tavır)
Güçlü (iktidar sahibi) kişi, önünde boyun eğecek diğer bir gücü arar; tersine kendi gücüne eşit olmayanları, avlanması kolay olanları aşağılar. Zayıf bir kişi ise ortalama ganimetlerle yetinir.

Acıma iktidar olma karşılığında gerçekleşir, Acınan zayıf acıyan güçlü konumdadır bunun verdiği hazdır.

Acıma vicdanimidir yoksa ahlakimidir, vicdan kişinin düşüncesi üzerinde kendi veya farkında olmadan uyguladığı şiddetmidir yoksa? Ahlak sürünün analitik olarak biraradalığını sağlayan zincirler ve prangalarmıdır?

(çalıntının alıntısı dır herşey felan filan bıdı ne kadar sıkıcıdır şu felsefenin vesvesesi)