Yüzyıllardır tükenmemiş bir umut, bir inanış...

"Ölümün daha temiz olduğu ve gideceğimiz yerin daha güzel olduğu palavrası" Ölenlerin de ardından, diğerlerini teselli ederken: "Merak etme, o şu an buradan çok güzel bir yerde, buradaki kötülüklerden uzakta" demezler mi...İnsanlara güç veren birincil sebep bu, ikincil sebep yalnızca biraz cesaret ve yüklü bir acı... Kimisi bu acıyı benliğinden yazarak siler, kimisi suç işleyerek, kimisi delirerek, tüm bunların dışında ölmeyi deneyerek! Aslında sadece denemeden ibaret olan şey başarıyla sonuçlandığında, ne düşündüklerini merak ediyorum...Cesaret dediğimiz şeyi ise; farklı amaçlar doğrultusunda kullanabilmeyi başarabilseydiler, herhalde şu an intihar eden herkes çok farklı ve özel bir yerde olabilirdi.

Delirmenin tadına varılmalı... Ve öldürmenin,
ölmekse en sonra...