Her zamanki gibi. Yine yarı otoriter bir profesörün benden beklediği acil işi onun tam otoriter olmamasından aldığım cesaretle yavaşlatma şeklinde lüzumsuz bir protestoya girişip, asıl önemli olan insan ruhudur (hayalet casper değil, duyguları, algılayışları vs.) suretiyle algısı kendi bencil dünyasına kapalı öznel düşünceler ile fikirsel bir paylaşıma girerekten boş yere onlar için vaktimi harcadım. Ve dedimki bu kafalarla daha çok üzerine özgürlük yazılmış süslü tasmalar geçirilir avanak halkların boynuna, lakin kendi avanaklığı ile övünenler için otoriteler doğal zorunluluktur.