''Narsist ve aynı zamanda sadist olan bir insan psikolojisinin kitle hareketine dönüşmüş biçimlerinden birine nasisizm denir.''


bu cümlede dikkat edilmesi gereken bir nokta var ki *koyu renkli olarak yazılmıştır...* diktatör ve sabit fikirli karakterlerde geçerli bir durumdur... bütün narsist vakaları bu bağlamda yorumlamanın ve bu tip bir genellemenin doğruluğundan şüphe duyarak narsizm ve nazizim benzetmeni pek geçerli bulmamaktayım... ve tabi ırkçılık ve faşizmle ilgili olanlarıda...

Belki de modern toplumun yozlaştırdığı ve artık kullanmaktan çekinir olduğumuz çünkü zayıflık olarak görülen sevgiden bahsetmek gerekir. Empati,hoşgörü biraz bence buna bağlı.

gibi gerçekçi yorumların yanına sağına soluna önününe ardına sığdıramadım anlayacağın bu birden yapılmış görünümünde ki benzetmeyi... oysa ki tahammülü zor da olsa narsist kişilik -diktatörce ve sadistçe tavırlar sergilemedikten sonra- peygamberlere tanrılara liderlere tapınmak ve kul köle olmak yerine kendine inanmak kendini dünyanın merkezi olarak görmek başka bir deyişle sadece kendini de olsa insanı temel almak gibi bir bakış açısıyla faşistlerden ırkçılardan iman edenlerden ayrılır diye düşünmekteyim... ayrıca insanın tek bir özellikle var olmadığını düşünürsek hayatta-mesela sadece narsist olan bir insanın iflah olması tabiki zordur- biraz narsist biraz hümanist biraz anarşist biraz nihilist gibi bakış açılarının bir arada bulunmasından ve bunların harmanlanıp karaktere aşılanmasından bir zarar gelmeyeceğini de düşünmekteyim... çünkü hayat çok geniş bir yelpazede ama çok kısa zaman dilimlerinde -buna an diyoruz...- gelip geçiyor... ve anı yakalamak ve o anı hazmederek yaşayabilmek için ve gelen anın ne gibi bir getirisi olduğu büyük bir bilinmez olduğu içindir ki kişi yaşadıklarından edindiği tecrübeyle yaşaması muhtemel olanlara ve bilinmez anlara hazırlıklı olmalıdır diye de düşünmekteyim... an gelir bencillik an gelir egoya hizmet an gelir hümanist bir yaklaşım an gelir nihilist bir bakış an gelir anarşist bir tavır an gelir empati an gelir sempati...

ayrıca anı yaşamaktan başka bir gerçek olmadığını düşünen bana çıkarçı gibi bir yakıştırmayla dönmeyeceğini de ummaktayım... zira anı kaçırmak hayatı da kaçırmaktır... ki kaçırmamak için psikoz nevroz şizofreni gerekirse katotonik deli manyak çatlak olmayı da göze alırım... ama sapık sadist faşist olmaktansa mazoşist olup kaçırdığım anların acısını çekerim bir nehir kenarında oturup akan suyu seyrederek...

''Dikkatli olmalı,empati ve sevgimizi,insan olduğumuzu ve sürekli yönlendirilmeye çalışılıp aramıza sınırlar çizildiğini aklımızdan çıkarmamalıyız kanısındayım.''

bu konuda aynı kanıda olduğumuzdan eminim bir narsist nihilist anarşist hümanist egoist paranoyak şizofren nevrotik bir kaçık ve doğuştan katatonik olarak dicektim ama bu istler ne kadar itici duruyor değil mi...? bir insan olarak demeyi tercih ediyorum içimden gelerek... insan işte an geliyor cinnet bile geçiriyor değil mi...? bastırdıklarından bastırılmışlıktan ve yönlendirilmişlikten doğduğu an ki saflığında kalamıyor değil mi...? ve hayata ve yaşananlara ve yaşayabileceklerine karşı savunma mekanizmalarıyla donatıyor kendini değil mi...? işte narsizmde anına göre böyle bir şey... ama tüm anları sadece bu düşünceyle geçirmek bir sapkınlık meselesine giriş demek... diğer tüm sabit fikirlilik durumların da olduğu gibi...