Bence herşey olması gerektiği gibi zaten çünkü kaçınılmaz bir olasılık durumu var ortada. Bizi aylarca karnındaki denizinde besleyen taşıyıp doğuran sonrada besleyen kadındır neticede.Kendi vücudundan sütünü veren daha sonra ilk yiyecekleri bile kendi ağzında bizim yiyebileceğimiz kıvama getirene kadar çiğneyip tükrükleriyle yumuşatan da odur. Bu etle tırnakdan da öte birşey olsa gerek. Büyüyene kadar tanrımız gibi birşeydi değilmi, herşeyi ondan ister ondan öğrenir ona güler ona ağlardık , en çok ona güvenirdik ve tabikide en çok onu severdik şaka gibi ama realite bu Sevsede sevmesede sövsede dövsede herşeyimiz bir tek oydu. Büyüdükden sonra bile isyanlarımız ve saldırılarımız kapsamında kardeşden babadan hatta tanrıdan bile sonra gelir, istisna kimseler hariç ona sıra hiç gelmez bile bilemiyorum nedense gelemez. Halen yaşımız başımız kaç olursa olsun düşününce en çok güvendiğimiz yegane kimsedir. Zamanla bazı düşünceleri bize çok şizofrence gelse bile nedense doğru çıkar yada o yönde ilerler. Zaten annelerimiz olmasa kadınlara saygı diye bir olgudan bile bahsetmez olurduk yada bunda sabırlı olamazdık. Bütünüyle sorumluluğun onlara ait olmaması en çok onlara ait olduğu gerçeğini değiştirmez. Ama tabi bundan başka bir seçenek olası gözükmediği için ve pek doğal olarak denenemediği için daha iyisi olabilirmiydi diye akıldan geçirmekde çok zor. Zor çünkü bir annenin verebileceği sevgi ve şevkatten daha iyisi realite de yok inanç bağlamında sadece Tanrı da var. Ama Tanrı bir anne gibi çocuk yetiştirmez.