Persona…
Filme dair yorum yapmak istedim ancak yazıda öyle eksiksiz tahlil edilmiş ki diyecek söz bulamadım.
Sadece doktorun Elisabeth’e yönelik şu repliği için dahi defalarca izlenebilecek bir film:

Anlamadığımı mı sanıyorsun?
Varolmak denen o umutsuz düşü…
Olur gibi görünmek değil, var olmak.
Her an bilinçli, tetikte.
Aynı zamanda başkalarının huzurundaki varlığınla kendi içindeki varlık arasındaki o farklılık…
Baş dönmesi ve gerçek yüzünün açığa çıkarılması için o bitimsiz açlık.
İçinin görülmesi, ele geçirilmek, eksiltilmek…
Ve hatta belki de yok edilmek.
Her ses, her kelime yalan.
Her jest sahte.
Her gülümseme yalnızca bir yüz hareketi.
İntihar mı?
Hayır.
Fazlasıyla iğrenç.
İnsan yapamaz.
Ama hareketsiz kalabilir.
Susabilir.
Hiç değilse o zaman yalan söylemez.
Perdelerini indirip, içine dönebilir.
O zaman rol yapmaya gerek kalmaz.
Birkaç farklı yüz taşımaya...
Ya da sahte jestlere.
Böyle olduğuna inanır insan.
Ama gördüğün gibi gerçeklik bizimle dalga geçer.
Sığınağın yeterince sağlam değil.
Her tarafından yaşam parçaları sızıyor.
Ve tepki vermeye zorlanıyorsun.
Kimse gerçek mi yoksa sahte mi diye sorgulamıyor.
Kimse sen gerçek misin…
Yoksa yalan mısın demiyor.
Bu sorunun yalnızca tiyatroda bir önemi olabilir.
Belki orada bile olmaz.