unutulmaz bir efsane o yıllar. halen o yılların etkisindeyim. gözümü kapattığımda o yıllar pembe bir düş oluveriyor. alice harikalar diyarını çok izlerdim, bilinç altı yapmışım sanırım.

modern talking, phill colins, big in japan, REM-losing my religion vardı, lambada efsanesi unutulmaz zaten. klipte o kızla dans eden çocuğun yerinde olmayı çok istiyordum. ye ke keee diye bi zenci şarkısı vardı, unchey my heart yerim seni hart hart derdik).

ilginç bir giyim tarzı vardı. şalvar kot, kaba bir mont, kolları geri sıvanmış. uzun dağınık saçlar, unutulmaz danslarr.

bizimkiler dizisi vardı ailecek hiç kaçırmadığımız. ziyaretçiler dizisinde diana diye bi kadın vardı, fareyi kıtır kıtır yemesi hala gözlerimin önünden gitmiyor. susam sokağı vazgeçilmezimdi. edi-büdüsüyle, kurabiye canavarıyla. öküz kadar kuşa neden minik kuş dedikleri o zamanki çocuk aklımızdan geçmiyor değildi hani. sabah 7'de açılırdı trt. ama ben kardeşimle 6 buçukta kalkar o yuvarlak saati sayardık, biran önce açılsında çizgi film izleyelim diye. o yaşta klasik müzik dinlerdik, pazar konseri adı altında. erhan konukmanın pop saati vardı, o kalitede bir müzik programı henüz yapılabilmiş değil.

o yılların türk filmleri aşıladı bu topluma tecavüz kültürünü. küçük emrahtan öğrendik duygu sömürüsünün kralını. orhan baba kazandırdı birçok hayat kadının sosyal hayata. kovboy filmlerini izleyip bitiminde mahallede kovboyculuk oynardık, bruce lee ile literatürümüze bir çok karate figürü girdi.

sanırım anlatmakla anlaşılmaz, anlat anlat bitmez. ancak yaşayan bilir. bilenlerede notalji olur. küresel dünyada kapitalin kıskacındaki insanların kısada olsa böyle kaçamaklar yapması gerekiyor rahatlamak için.