Nereye gidersem gideyim duvarın bir köşesini süsleyen sunak...

Tüm bu üst-insanlar 'diğerleri' yaşama deliliğine tutulmuş iken onların dertleri ile hayatlarını en ağır biçimde harcadılar; çoğunun ölümü ise yaşamlarından bile ısdıraplı gerçekleşti...

Yine de ne kadar bilindiler, anlaşıldılar-tabi bir de bunu isteyip istemedikleri de var...

İşte bazıları o "az kullanılan patikayı" seçer ve çoğunlukla da etrafındakiler buna bir anlam veremezler...
İnanıyorum ki hepsine yeniden yaşam şansı sunulsa yine "deliliğin dağlarında" dolaşmaktan vazgeçmezlerdi...
Aksi olsa kim bir dünya fatihine "güneşimin önünde durma, kafi" diyecek cesareti gösterecekti zaten...
(Bu arada 'bazılarının' O değerli atalarınızdan geldiğini sandığınız "gölge etme başka ihsan istemez" sözcüğünün kaynağıda budur, anmayı unutmayın savgili Diogenes'i)

Sevinçli bir selam olsun onlara...

Schopenhauer, Nietzsche, Cioren, Pavese ve envai çeşit kötümserleri benim gelişime hazırlık yapan müritler olarak görüyorum...