Bana ayrı bir yol açacağımızı söylemiştin…hatırlıyor musun bilmiyorum sana anlattığım günü hayatımı nasıl hiç ettiğimi.bırakacaktım tüm küçük hesapları,bunu yapmadan önce günah çıkarmaya ihtiyacım vardı birinin şefkatli gözlerini izlerken,üçüncü biranın sonuydu,bir yaklaşma bir olmanın başı..bana demiştin ki,bu kez ikimizi de köşeye bırakacağız,özlediğimiz ne varsa biz de onu büyüteceğiz.bu cümlelerin benim için anlamını tahmin etmen güç(şimdi anlıyorum anlayamayacağını)zannetmiştim ki içinde entrikaların olmadığı bir hayat var ve sen bunun sırrına erdin,alabildiğine erk oldun gözümde bir anda,.başlama cesareti göstermediğim ne varsa kendime olan kinimi senin cesaretinde közleyecektim.hatırlıyor musun,bana dair her şeyi sevdiğini söylemiştin.düşüşlerim de dahil.düşlerimi değil,düşüşlerimi seven biri.bunun nasıl uhrevi olduğunu anlar mısın peki.belki…anlara güvenirim ben biliyor musun,safça bulurlar beni bu yüzden.anların büyüsüyle söylenen her cümleyi çok severim ben,çok sahiplenirim.ben sonumuza kadar bu anın kurgularıyla yaşadım.inanmaktan başka çıkarım yoktu belki de.inanmaktan başka her şey kaybetmekti,ha bir de biliyordum belki içten içe,seni sorguladığım anda sarsılacağını düş bahçemin.sen gelip kulaklarımın dibinde bağırıncaya kadar bundandı belki yüz yıllık uykumdan uyanmamam..
Bana sen dediğinde şaşırmama şaşıyorum hala!koca bir hayatın deneyimlerini bırakıp öyle adapte olmuşum ki biz dünyasına.evet bir de sen varmış..hemen ben i bulmam gerekti biz in içinden.telef olacaktı yoksa o eksiklikte.çıkarıp giydim üstüme.üşümemi engellemedi ama tıpkı profesyonel bir sahne giyisisi kadar iyi geldi yaralarımı örtmeye.dedim ki sana,git hadi…bu hayal benim başıma çöktü,sende nasibini almadan git.anladın mı neden bahsettiğimi.sanmam…sen gidecektin ya zaten,benim sana bunu söylemiş olmam bundandı.kapıyı açtım sana,bilirdim cesaretsizliğini.arkasından kilitli kapının ardında somurtkan seyirciliğine tahammül edemezdim.ben dedim ya sana git diye,bu aslında gitmeni istediğimden değildi…çok zamanlar oldu,bazı zamanlar yaşadığımı hissetmek için üşüdüm,yağmura çıktım.bazı zamanlar güvensiz boşluklara bıraktım kendimi.bazen tek kelime etmedim,şaşırmadı insanlar,seni bulmadan önceki hallerimi bildikleri için.acıyanlar olmadı,bilirsin benii taş olurum böyle zamanlarda,acıklı değil,soğuk olurum.bazen aklıma ordu gibi akın ettiğin oldu(bu bazen değil çok kez oldu)def ettim seni..ancak bana yakışırdı dedim seninle baş etme gücü….
Sen ne yaptın peki..ne yaşıyordun sen sanki?benim olmadığım bir hayatı seçen sen değilmişsin gibi(bu cesareti kendinde gören)tuhaf çıkışlarda bulunmaktan başka..ne yaptın sen bana dünyamın sınırlarını ve sinirlerini harab etmekten başka…bana neydi söyler misin artık balık yediğimiz lokanta da olmandan..bana neydi girişini gördüğüm şiirlerinin gelişmelerinden.?özür diledin…aklımı bulandırma ,yürümeye çalışıyorum dediğimde.bir kez daha çekingen bir davetti benim ki.farkettin mi,elbette fark ettin kapıyı açtığımı..tedirgin olup affını diledin gittin..peri kızı olmadığımı biliyordum,içinden yağlar sıçramaya başlayan bedenim güvensizliğimi arttırıyordu,anti depresanlarım aptallığımı..bazen ucundan kıyısından hayatına eklemlenebilme arzusuyla yanıp tutuşuyordum,sonra kendime anlatıyordum izleyicin olamayacağımı,hayatına tanıklık edemeyeceğimi…hayatın…kızıl saçlı bir kadınla mı sürer,boşluklarınla mı…kestiremediğim hayatın….
Geri dönüşlerimin duruşunu sen çizdirdin bana,her geri dönüşüme artık beklentinin suç olduğunun farkında olmalıydım.beklersem onursuzdum,beklersem masal böceği.yalnız birbirimizden haberdar olmamız gerekiyordu ana hatlarıyla…buna hayır demezdin biliyorum,benden gelen bir şeye kolay hayır demezdin sen,çünkü bilirdin kendimi nefessiz bıraksam sana şarkı söylerim ben…bunu bilirdin değil mi…sanırım bilirdin bu yüzden zerre kadar acı çekip çekmeyeceğimi hesap etmedin.arada bir görüşüp sevişmelerimiz vardı ya hani.ben onları deneysel buluyorum.ilki mesela,sevişmek değil intihar etmekti gözlerimi bırakıp sana dünyayı durdurmuştum yine.allah belamı versindi o .sevişmek değildi.ben ilkini her düşündüğümde kaynar sulara sokarım kendimi…sokarım ki acının ne olduğunu unutmasın ruhum.ikincisi benim güç denememdi.kurmuşsun hayatını demiştin(ama ne kurmaktı,seninle geçirilecek 2 saat için iki yıl biriktirilmiş bir enerji)itiraz etmemiştim.hatta o gün yeniden istemiştin bize benzer bir şeyi,sana yakın olmamı talep etmiştin.güvenmemiştim sana,biliyordum süpürgene atlayıp bir yerden kaçacağını.tenezzülsüz durdum,donuk durdum.anlamadın sen nedenini.ego na pay çıkarıp buradan bizi eskitmekle suçladın beni(ben biliyorum aslında kızıdğın şey seni unutma cesaretini göstermemdi,böyle miydi,değildi.)
Üçüncüsünde okkalı bir küfür etmiştim sana,hatırladıkça yüzüme hastalıklı bir gülümseme yayılıyor.bir sevgilim olduğunu söylemiştim sana dudaklarını hissetmeye çalışırken.yalandı.dinlemek istememiştin,istesen tökezlerdim zaten.iyi ki istememiştin….sonra bitti sevişmeler…görüşmeler…ve ben sonra kendime dedim ki,bu nasıl hayat!o olmadan o na adanmış.defalarca anlamaya çalıştım biliyor musun,bir insanın neden böylesi bir seçim yapacağını.kendi haytımın anlam karmaşasından mıydı bu sence,kendi denizlerimin sığlığından mı,biliyorum bilmezsin,sen zaten böyle ucuz felsefi soruları sevmezsin….
Bak sana ne diyeceğim,geçen gün seni tam 7 gün düşünmediğimi fark ettim.7 benim bizim için biçtiğim rakamdı.7 saat birlikte tartışmadan kalabilirsek…7 yılı birlikte geçirebilirsek…7 dakika göz göze kalabilirsek…sanırım unutuyorum seni.buı kez bununla ilgilenmeni beklemiyorum.tüm provalarımı senin yanında yaptım,gerçekçiliğim kazandı.bunu bu kez kendime söylüyorum,senin nasıl dokunduğunu,nasıl baktığını,nasıl güldüğünü unutuyorum