BU KENTTEN GİTTİĞİMDE...
Bu kentten gittiğimde
arife gecesinden bayram için alınan pabuçlarını
yastığının altına koyan çocuğun yaşadığı mutluluk gibi
ve neredeyse tüm kenti aydınlatmaya yetecek
sönmeyen ateşlere benzeyen
çocuk gözlerini alacağım yanıma önce
Bu kentten gittiğimde
dokununca can alıcı kuşların pençesindeki avın
titreyişine yakalandığım ellerini ve saçlarını
ilk günkü sıcaklığı ile yanağımda duran buseni alacağım yanıma
Hayallerimi ve sana dair anıları
süpüreceğim sonra kaldırımlardan birer birer
Ve mıh gibi yüreğime çaktığım sevdanı da alacağım yanıma
Bu kentten gittiğimde
gözlerinden yaş boşalır gibi yapraklarını dökecek tüm papatyalar
Ve bu kentten gidişim
her defasında yuvalarına geri dönen göçmen kuşlarına inat
uçsuz bucaksız bir boşlukta kayboluş gibi
ateşe koşan pervane böceklerinin sırrına benzeyecek
'dönüşsüz'
|