bu yazı bi arkadaşımı hatırlattı bana.. ölümü arzuluyordu sadece..ölüme giderken son zamanlarını onunla geçirdim. imzasını bırakırken hayata yanındaydım ve gördüm ki gitmek istemek de son derece haklı..şunu da gördüm insanlar aslında o kadar uzaklar ki birbirlerine onların bulundukları boyuttan gitmek isteyen birini anlamayı geçiorum fark etmiyorlar bile...

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..